Brak słów

Po wczorajszym dniu jesteśmy rozbici, rozgoryczeni, rozżaleni. Nasz stan ducha można podsumować jednym zdaniem: jak tu wierzyć lekarzom! Ale zacznę od początku. Podaliśmy małemu antybiotyk, zgodnie z zaleceniem lekarki. Pani doktor została uprzednio poinformowana o wszystkich problemach Jasia, o candidzie, o diecie itp. Antybiotyk pomógł o tyle, że złagodził gorączkę i katar, ale spowodował też efekty uboczne. Pierwszą dawkę podaliśmy w poniedziałek po południu, wtorek minął całkiem spokojnie, chociaż wieczorem Janek był już trochę płaczliwy i nie chciał zasnąć. Najgorsze zaczęło się w środę. Od rana mały był bardzo pobudzony, dostawał nagłych ataków płaczu, krzyczał, był bardzo niespokojny, wszystko go drażniło, ciężko było o kontakt z nim. Zadzwoniłam do przychodni, poprosiłam o kontakt z lekarką i opisałam co się dzieje. Usłyszałam, że takie rzeczy się nie zdarzają po tym antybiotyku, ale żeby go odstawić, co zresztą i tak miałam zamiar zrobić. Poczytałam więc na własną rękę w internecie o tym lekarstwie. Okazało się, że wśród powodowanych efektów ubocznych często występują: kandydoza skóry i błon śluzowych (!), a także zaburzenia układu nerwowego: zawroty i bóle głowy oraz nadpobudliwość. Jak można było taki antybiotyk przepisać autystycznemu dziecku z rozwijającą się kandydozą!! Brak nam słów... jedno wiemy na pewno, zmieniamy przychodnię bo w obecnej jeszcze żadnego kompetentnego lekarza nie spotkaliśmy