Refleksyjnie o autostymulacjach

Dzisiaj mieliśmy dobry dzień. Udało mi się umówić Janka na wizytę u doktora Kubata, który jest znany z tego, że interpretuje wyniki analizy włosa i zleca konkretną suplementację, na bazie tego co zostało zasugerowane przez laboratorium. Dr Kubat bywa w Poznaniu raz na kilka miesięcy, następny termin jego pobytu przypada na drugą połowę lutego więc możemy mówić o dużym szczęściu. Zobaczymy, może pan dr coś mądrego wymyśli.

Odwiedziła nas też po raz kolejny z domową wizytą pani Lidia, terapeutka Jasia z przedszkola. Bardzo ucieszyła się postępami Janka w zakresie mowy oraz faktem, że nasz duży chłopak pije z kubeczka, to znaczy z nakrętki :) Rozmawiając z panią Lidią podzieliłam się z nią pewną refleksją, która ostatnio we mnie kiełkowała. Dotyczyła ona autostymulacji Jasia. Stymulacje te jakiś czas temu spędzały mi sen z powiek i zastanawiałam się cały czas jak pracować z Jasiem, żeby się ich pozbyć. I niedawno, obserwując synka i próbując przeniknąć do jego świata, doznałam olśnienia. Moje pragnienie, aby synek się nie stymulował jest bez sensu w samym jego założeniu. Można to porównać do pragnienia aby zimą nie padał śnieg i było ciepło. Tak się po prostu nie da. Ta choroba to stymulacje, człowiek chory na autyzm ich potrzebuje. Kiedy to powiedziałam zobaczyłam zrozumienie w oczach pani Lidii. Potaknęła i powiedziała: "to prawda". Dodała tylko, że można te zachowania złagodzić i nauczyć dorastającego i coraz więcej rozumiejącego człowieka nad nimi panować, aby nie być odbieranym jak "wariat", ale zachowania te zawsze będą, w takiej bądź innej formie. Poza tym, praca nad autostymulacjami nie daje stuprocentowej pewności, że w trudnej dla autysty sytuacji nie zacznie się on zachowywać "inaczej".