Dwie strony medalu

Kiepski czas nastał dla naszej rodziny, dużo rzeczy się dzieje, większość tych niefajnych. Jasio wciąż nie może wygrzebać się ze swoich choróbsk. Niestety skończyło się na antybiotyku i bardzo długiej przerwie w terapii. Przerwa ta spowodowała, że Jaś wypadł z rytmu, do którego przywykł. I choć bardzo się starałam zastąpić mu w domu terapeutki, mam wrażenie, że poległam na całej linii. Jaś ma teraz problemy z koncentracją, częściej zdarza mu się odpływać, coraz bardziej tkwi w swoich rytuałach.

Jednak, jak to zawsze z Jasiem bywa, jest też druga strona medalu. Nasz chłopczyk stał się kontaktowy. Coś rusza w kwestii dzielenia się uwagą. Jaś nazywa wiele rzeczy i, co najważniejsze, dzieli się z nami tym co odkrył. Potrafi np. po spostrzeżeniu muchy pokazać na nią palcem i powiedzieć :"mucha leci". Lub potrząsnąwszy kartonem z sokiem i usłyszawszy chlupotanie, powiedzieć: "w soku jest woda". Trochę później potrząsnął pojemnikiem z Sudocremem i nie usłyszawszy chlupotu podsumował, że w kremie "nie ma nic". A kiedy wycieram kurze, zanurza łapki w misce z wodą i stwierdza, że woda jest zimna lub ciepła, w zależności od stanu faktycznego. Pojawiło się też kilkukrotnie tak długo wyczekiwane "zmień pieluchę". Podsumowując, Jaś jest szczęśliwy kiedy potrafi coś nazwać i nazywa wszystko, co widzi. Hitem ostatnich dni jest jednak: "chcę" lub "nie chcę". A właściwie to "nie chcę". Dziś rano powiedział: "nie chcę mama iść do pracy". Jaś zresztą na każdym kroku czegoś nie chce. Taki chyba ma okres buntu wiosennego.

I tak brniemy dalej, dzień po dniu, i mamy już szczerze dosyć tego przydługiego okresu chorowania (tak na dobrą sprawę, choroby z małymi przerwami trwają gdzieś od Wielkanocy). A ja mam wrażenie, że przez to całe chorowanie, pozbawieni terapii, nie wykorzystaliśmy w pełni tego cudownego momentu, w którym Jaś sam dał sygnał, że chce się rozwijać.